ଶବ୍ଦ – ସଂସାରର ଆଦିତତ୍ତ୍ୱ

ସୃଷ୍ଟିର ଆଦିରେ କିଛି ନଥିଲା,  କେବଳ ଥିଲା ନିରାକାର ପରମ ଚେତନା । ସେହି ଚେତନା ଯେତେବେଳେ ଆପଣାକୁ ବ୍ୟକ୍ତ କଲା, ସେତେବେଳେ ପ୍ରଥମେ ଜାଗ୍ରତ ହେଲା ନାଦ — ସେହି ହେଉଛି ଶବ୍ଦ ବ୍ରହ୍ମ।

“ଓଁ” ହେଉଛି ସେଇ ଶବ୍ଦର ସାର, ଯାହା ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ନିହିତ । ଶବ୍ଦ କେବଳ ଧ୍ୱନି ନୁହେଁ, ସେ ହେଉଛି ଚିତ୍ତ, ପ୍ରାଣ ଓ ସତ୍ତାର ସମ୍ମିଳିତ ଶକ୍ତି।
ଏହିକାରଣେ ଉପନିଷଦ କହିଛି –

“ଶବ୍ଦୋ ବ୍ରହ୍ମଣି ନିଶ୍ଚିତଃ, ଶବ୍ଦ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମ।”
ଯେପରି ଅଗ୍ନିରେ ତାପ ଅଛି, ସେପରି ବ୍ରହ୍ମରେ ଶବ୍ଦ ଅଛି।
ସେ ହେଉଛି ସତ୍, ଚିତ୍ ଓ ଆନନ୍ଦର ଧ୍ୱନି।

ଶବ୍ଦ ଜୀବନର ଆବଶ୍ୟକତା—

ଶବ୍ଦ ହେଉଛି ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରଥମ ମାଧ୍ୟମ । ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାପ ଦେଇ ଜୀବନ ଜଗାଏ, ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟ ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଆତ୍ମାକୁ ଜୀବନ ଦିଏ । ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଚିନ୍ତା ଜନ୍ମ ନିଏ, ଭାବ ଆକାର ପାଏ, ଏବଂ ଆଚରଣ ଘଟେ । ତେଣୁ ଶବ୍ଦ ହେଉଛି ମନର ମୂଳ ବୀଜ । ଯେପରି ମନ୍ତ୍ର ଶୁଚି ହେଲେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏ, ତେପରି ଶବ୍ଦ ଶୁଚି ହେଲେ ଜୀବନ ଶୁଚି ହୁଏ ।

ଶବ୍ଦକୁ ସତମାର୍ଗରେ ପରିଚାଳନାର ଉପାୟ

ସତ୍ ଶବ୍ଦ ହେଉଛି ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଶବ୍ଦକୁ ପରମ ସତ୍ୟ, ପ୍ରେମ ଓ କରୁଣାରେ ଭିଜାଇ ଦେଉ । ତାହା ପାଇଁ ତିନୋଟି ସାଧନା ଆବଶ୍ୟକ —

1. ମନ-ଶୁଦ୍ଧି: ନିତ୍ୟ ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ନିରବତା ଧ୍ୟାନ। ଯେତେବେଳେ ମନ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ଶବ୍ଦ ଦେବତ୍ବ ପାଏ ।

2. ବଚନ-ଶୁଦ୍ଧି: କେବେ ଅସତ୍ୟ, ଅପମାନ ବା ଦୁଃଖଦାୟକ ଶବ୍ଦ କହିବା ନୁହେଁ ।

3. ସଙ୍କଳ୍ପ-ଶୁଦ୍ଧି: ପ୍ରତ୍ୟେକ କଥାରେ ଭଲ ଭାବ ରଖିବା — ଯେପରି ମାଆଙ୍କ ନାମ ଜପ କଲେ ଯେପରି ସଫଳତା ଆସେ । ଏହା ହେଉଛି ଶବ୍ଦ ଯୋଗ — ଯେଉଁଠି ଶବ୍ଦ ତୁମକୁ ମୂଳ ସତ୍ୟ ସହ ଯୋଡ଼େ।

ଭୁଲ ଶବ୍ଦର ପରିଣାମ—

ଯେପରି ବିଷ ମଧ୍ୟ ଛୋଟ ମାତ୍ରାରେ ହିଁ ଜୀବନ ନାଶ କରିପାରେ, ତେଣୁ ଭୁଲ ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟ ମନକୁ ଜଳାଇ ଦିଏ । ଅସତ୍ୟ, ଅପବାଦ, କ୍ରୋଧ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବ — ଏମିତି ଶବ୍ଦ ମନକୁ ଅଶୁଚି କରିଥାଏ । ଏହି ଅଶୁଚି ଚିତ୍ତକୁ ଅନ୍ଧକାରକୁ ନେଇଯାଏ ଓ ଦିବ୍ୟ ଅନୁଭବକୁ ଅବରୋଧ କରେ ।

ଶବ୍ଦ ଓ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧ—

ଶବ୍ଦ ହେଉଛି ସ୍ପନ୍ଦନ ଓ ଈଶ୍ୱର ହେଉଛନ୍ତି ନିର୍ସ୍ପନ୍ଦ — କିନ୍ତୁ ଦୁହେଁ ଏକ।, ଯେପରି ତାରା ରାତିରେ ଆଲୋକ ହୋଇ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେହି ଆଲୋକ ସୂର୍ଯ୍ୟର, ତେଣୁ ଶବ୍ଦ ହେଉଛି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଲୋକ ରୂପ । ଯେତେବେଳେ ଜୀବ ଶବ୍ଦକୁ ନିଃଶବ୍ଦ କୁ ନେଇଯାଏ, ସେହି ସମୟରେ ସେ ଈଶ୍ୱର ସହ ଏକାତ୍ମ ହୁଏ ।

ଈଶ୍ୱର — ଅଖଣ୍ଡ ସଦୃଶ୍ୟ
ଈଶ୍ୱର ହେଉଛନ୍ତି ଅଖଣ୍ଡ, ଅଭିନ୍ନ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ — ସେ ସମସ୍ତ ନାମ ଓ ରୂପରେ ଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ନାମ ଓ ରୂପ ଠାରେ ବନ୍ଧା ନୁହନ୍ତି । ସେ ଯେପରି ଜଳରେ ଚନ୍ଦ୍ର, ହୃଦୟରେ ଅନୁଭବ ହୁଏ — ସେହି ପରମ ସଦୃଶ୍ୟ ସ୍ଵରୂପ । ସେ ନାହାଁନ୍ତି ଆକାରରେ, ସେ ଅଛନ୍ତି ସବୁଠି, ସବୁ ରୂପରେ, ସବୁ ଶବ୍ଦରେ ।

ମାଆଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇବାର ସମ୍ଭାବନା

ରାମକୃଷ୍ଣ ଓ ବିବେକାନନ୍ଦ ଯେପରି ମାଆଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ, ସେ ମାଆ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ଅଛନ୍ତି । ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସେହି ମାଆଙ୍କ ଅଂଶ । ଯେତେବେଳେ ଭକ୍ତି ନିଜ ସ୍ଵାର୍ଥ ଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ମନ ସତ୍ୟ ଓ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ତେବେ ମାଆ ନିଜେ ଦେଖା ଦେଇଥାନ୍ତି — ଚାହଁ କି ସ୍ୱପ୍ନରେ, ଚାହଁ କି ଜାଗ୍ରତ ଦଶାରେ । ସେହି ଦର୍ଶନ ଅନୁଭୂତି ରୂପରେ ଆସେ — ଅନିର୍ବଚନୀୟ ଶାନ୍ତି, ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୀପ୍ତି ସହିତ।

ସ୍ବପ୍ନରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦର୍ଶନ

ଯେତେବେଳେ ମନ ଦିନରେ ଶୁଦ୍ଧ, ଭାବ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେହି ଭାବ ରାତିରେ ସ୍ବପ୍ନ ରୂପେ ଦେଖାଯାଏ । ଏହା ହେଉଛି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଶ୍ବାସନା —

“ମୁଁ ତୋତେ ଭୁଲି ନାହିଁ,
ତୁ ମୋ ହୃଦୟରେ ଅଛୁ ।”

ସେପରି ସ୍ବପ୍ନ ମିଥ୍ୟା ନୁହେଁ, ସେ ହେଉଛି ଆତ୍ମାର ସଂକେତ, ଦେବୀ କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କ ସ୍ପନ୍ଦନର ଚିହ୍ନ ।

ସରଳ ଧ୍ୟାନ ପଦ୍ଧତି (ମାଆଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ଅନୁଭବ ପାଇଁ)

1. ନିରବ ସ୍ଥାନରେ ବସନ୍ତୁ। ଚକ୍ଷୁ ବନ୍ଦ କରନ୍ତୁ ।

2. ଧୀରେ ଶ୍ୱାସ ନିଅନ୍ତୁ ଓ ଛାଡନ୍ତୁ ।

3. ମନେ କହନ୍ତୁ — “ମାଆ, ତୁମେ ମୋ ମନରେ ବସିଛ। ମୁଁ ତୁମେ ହିଁ ।”
4. “ଓଁ” ଧ୍ୱନି କରନ୍ତୁ — ଧୀରେ, ଗଭୀର ଭାବେ ।
5. ତାହା ପରେ ନିରବ ହୁଅନ୍ତୁ। ଶବ୍ଦରୁ ନିଃଶବ୍ଦକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତୁ ।
6. ଯାହା ଆସିବ — ଆଲୋକ, ଚିତ୍ତଶାନ୍ତି, କିମ୍ବା ମାଆଙ୍କ ଭାବ — ତାହାକୁ ସାକାର କରନ୍ତୁ ।
ନିତ୍ୟ ଅଭ୍ୟାସରେ ମନ ଶୁଦ୍ଧ ହେବ, ଓ ମାଆଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ନିଜେ ଅନୁଭବିତ ହେବ ।

ମଲ୍ଲୀପୁର, ନିଆଳ, ଖୋର୍ଦ୍ଧା
9439011063