Category: Poetry

ଇଛା ଥାଇ ଯଦି ପ୍ରାଣ ଯାଏ ଚାଲି ମରଣ ଅଟେ ତା ନାମ, ପ୍ରାଣ ଥାଇ ଯଦି ଇଛା ଯାଏ ଚାଲି ମୁକ୍ତି ମିଳେ ସ୍ୱର୍ଗ ଧାମ, କାମନାର ମୂଳେ ଦୁଃଖ, ଆକାଶ କୁସୁମ ସମାନ ଅଟଇ ବୋଲୁଥାଉ ଯାରେ ସୁଖ ।।୧ ଆକାଶ କଇଁଆ ଚିଲିକାର ମାଛ ବେଶର କରିବା ପାଇଁ, ଅଳିକ ସୁଖର ପଛେ ପଛେ ଯିଏ ଯାଉଥାଏ ନିତି ଧାଇଁ, ଦୁଃଖ ତା ପଛରେ ଧାଏଁ, ସୁଖ ପାଇଁ ସ୍ୱାର୍ଥ ସାଧନେ ନିମଗ୍ନ … Continue reading “ଇଛା”

କାମୁକ ଭ୍ରମର ସଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ପୁଷ୍ପ ମଧୁ ଆଶେ ଧାଏଁ, ଏ ଫୁଲୁ ସେ ଫୁଲେ ଘୁରି ଘୁରି ନିତି ମଧୁପାନ କରୁଥାଏ। କୋମଳ ପୁଷ୍ପର ରେଣୁ ଭରା ଦଳେ ଚୁମିଯାଏ ବାର ବାର, ବୁଝେନାହିଁ କେବେ ହୃଦୟର ବ୍ୟଥା ସୁଗନ୍ଧିତ ସେ ପୁଷ୍ପର। କବିବର ଭାଷେ ନାରୀ ଜଗତର ପୂଜନୀୟା ବନ୍ଦନିୟା, ପୁରୁଷ ଚକ୍ଷୁରେ ଛଳନାମୟୀ ସେ ରୂପେ ଦିଶେ କମନୀୟା। ରୂପ ଆକର୍ଷଣ ବୀଟକୁ କରଇ ହୃଦକୁ ଚିହ୍ନେ ପ୍ରେମିକ, ଚରିତ୍ରକୁ ଚିହ୍ନେ ଉତ୍ତମ … Continue reading “ନାରୀ”

ଓଠ ତ ଏମିତି କୋମଳ ମଧୁର ପ୍ରୀତିର ଅମୃତ ଧାରା, ଓଠକୁ ଓଠରେ ମିଶାଇ ଦେଖିଚି ଅନେକ ସ୍ବପ୍ନ ପସରା, ଓଠ କହୁଥାଏ ଥରି ଥରି କେବେ ଅକୁହା ବେଦନା କୋହ, ଓଠ କୁ ଦାନ୍ତରେ ଛୁଆଁଇ ଭାଙ୍ଗିଛି ଅନେକ ସମ୍ପର୍କ ମୋହ ll ଓଠ ବାଙ୍କି ଗଲେ ଅସୂୟା ଅଜାଡେ ଅପବାଦର ନାଗରା, ଓଠ ଫୁଲିଗଲେ ଗଦା ଗଦା ସ୍ନେହ କହେ ଇତିହାସ ସାରା, ଓଠ ଚାପି ଦେଲେ ନରମି ସରମି ମନ୍ତ୍ରଣାର କୁହେଳିକା, ଓଠ … Continue reading “ଓଠ”

କିଛି ହସର ରୂପା ଆଲୋକ, କିଛି ଲୁହର ନିରବ ଅନ୍ଧାର, ହୃଦୟ ମଧ୍ୟରେ ସାଥି ହୋଇ ଚାଲୁ ଥାନ୍ତି ସମୟର ସୂତାରେ ବାନ୍ଧିହୋଇ । କିଛି ସ୍ବପ୍ନ ଆକାଶକୁ ଛୁଁଅନ୍ତି, କିଛି ମରୀଚିକା ତାତିଲା ମରୁଭୂମିରେ ପାଦଚିହ୍ନ ହୋଇ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଏ। ଆଶା ଓ ଭ୍ରମ ମଧ୍ୟରେ ମନ ହୋଇଯାଏ ଭ୍ରମଣଶୀଳ। ଭିଡ଼ ଭିତରେ ବି ଏକା ଏକା ଲାଗେ— ହଜାର ମୁହଁ, ହଜାର କଥା, ତଥାପି କାହା ସହ ମନର ଭାଷା ମିଳେନା। ନିଜକୁ ନିଜେ … Continue reading “ଜୀବନଟା ଏମିତି”

ଡିସେମ୍ବରର କୌଣସି ଏକ ଶୀତରାତି, କମ୍ବଳତଳେ ଜାକିଜୁକି ହୋଇ ଶୋଇଯାଇଛି ସାରା ଭୁବନେଶ୍ୱର ସହର। ହେଲେ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ଏକ ଚୌକି ଉପରେ କେହିଜଣେ ବସି ରହିଛି— ଏତେ ରାତିଯାଏ। ସାରାଦେହେ ଶୀତର ପୋଷାକ, ରାତ୍ରିଜଗୁଆଳି ହ୍ୱିସିଲ୍‌ ମାରି ଜଗାଇ ଦେଲାଣି ରାତିର ବୟସ ବାହାର କୃଷ୍ଣଚୁଡ଼ା ଡାଳେ ବସି ରାବୁଥିଲା କୋଉ ଏକ ରାତିପକ୍ଷୀ। ରାତିର ବୟସ ବଢ଼ୁଥିଲା ଶ୍ରାବଣର ନଈ ପରି—ଧୀରେଧୀରେ। ଭୟର ହୃଦୟେ, ମନର ଅଶାରେ ବାରମ୍ବାର ଚାହୁଁଥିଲା ହାତ ଘଡିକୁ। କିଏ ଜଣେ … Continue reading “ଶୀତ ରାତିରେ”

ଡିସେମ୍ବରର କୌଣସି ଏକ ଶୀତରାତି, କମ୍ବଳତଳେ ଜାକିଜୁକି ହୋଇ ଶୋଇଯାଇଛି ସାରା ଭୁବନେଶ୍ୱର ସହର। ହେଲେ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ଏକ ଚୌକି ଉପରେ କେହିଜଣେ ବସି ରହିଛି— ଏତେ ରାତିଯାଏ। ସାରାଦେହେ ଶୀତର ପୋଷାକ, ରାତ୍ରିଜଗୁଆଳି ହ୍ୱିସିଲ୍‌ ମାରି ଜଗାଇ ଦେଲାଣି ରାତିର ବୟସ ବାହାର କୃଷ୍ଣଚୁଡ଼ା ଡାଳେ ବସି ରାବୁଥିଲା କୋଉ ଏକ ରାତିପକ୍ଷୀ। ରାତିର ବୟସ ବଢ଼ୁଥିଲା ଶ୍ରାବଣର ନଈ ପରି—ଧୀରେଧୀରେ। ଭୟର ହୃଦୟେ, ମନର ଅଶାରେ ବାରମ୍ବାର ଚାହୁଁଥିଲା ହାତ ଘଡିକୁ। କିଏ ଜଣେ … Continue reading “ଶୀତ ରାତିରେ”

ସ୍ମୃତି ରୁପାଜନ୍ହ ନୁହେଁ, ସେ ତ ଆଲୋକରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଅନ୍ଧାରର ଜ୍ଞାନ। ଜୀବନର ଘନ ନୀଳ ଆକାଶ ନା ସେ ମୋର, ନା ସେ ଆକାଶରେ ଉଠୁଥିବା ଆଲୋକର— ସେ ତ ମାତ୍ର ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଦ୍ରଷ୍ଟାର ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ଭ୍ରମ। ଶୁନ୍ୟ ଜୀବନପାତ୍ର ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ— ପାତ୍ର ମଧ୍ୟ ଆକାଶ, ଶୂନ୍ୟତା ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସ୍ମୃତି ଭରେନାହିଁ, ସେ କେବଳ ଆବରଣ ହଟାଇଦିଏ। କେବେ ଯାହାକୁ ମୁଁ କଳଙ୍କ ବୋଲି ଭାବିଥିଲି, ସେ ତ ଅଜ୍ଞାନର … Continue reading “ସ୍ମୃତି : ସାକ୍ଷୀର ଆଲୋକ”

ସେଦିନ ମହାନଦୀ କୂଳେ ସନ୍ଧ୍ୟା ଆସୁଥିଲା ଧୀରେ ଧୀରେ, ନଈର ପାଣି ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମ ମୁହଁରେ ରଙ୍ଗ ବୋଳିଥିଲା ଠିକ ରକ୍ତିମାର ରଙ୍ଗ । ଆମେ ଦୁହେଁ ବସିଥିଲେ, ହସୁଥିଲେ ନୀରବତାକୁ ହସାଇବା ପାଇଁ , ହାତରେ ଛୋଟ ଛୋଟ ଗୋଡି ଆଉ ମନରେ ଅକୁହା କଥା । ଗୋଡି ଫିଙ୍ଗୁଥିଲେ ନଈ ପାଣିକୁ, ଚାହାଁଣୀରେ ଚାହାଁଣୀ ମିଶାଇ ମାପୁଥିଲେ — କାହା ସ୍ୱପ୍ନ କେତେ ଦୂର ଯାଉଛି । ସବୁବେଳେ ମୋ ଗୋଡି ଯାଉଥିଲା … Continue reading “ମହାନଦୀ କୂଳେ ସନ୍ଧ୍ୟା”

ବିରଞ୍ଚିନାରାୟଣ ମିଶ୍ର ମନେ ପଡ଼େ ସେଇ ଦିନ, ଯେବେ ଆମେ ସାଗର କୂଳରେ ଛୋଟ ବାଲିଘର ତୋଳୁଥିଲେ ବେପରୁଆ ହୋଇ , ମନରେ ଥିଲା ବାଲ୍ୟ ଚଞ୍ଚଳତା ଆଖିରେ ଥିଲା ଅସରନ୍ତି ଆଶା। ଶାମୁକା ଗୋଟାଇ ଗଢୁଥିଲେ ସ୍ୱପ୍ନର ବାଲିଘର। ସାକ୍ଷୀ ଥିଲା ଆମ ପଦଚିହ୍ନ, ମନ ଉଡୁଥିଲା ଅଜଣା କାହାଣୀର ପକ୍ଷୀରାଜ ଘୋଡା ପରି। ପରେ — ଯୁବକ ସୁଲଭତାର ବର୍ଣ୍ଣ ଆସିଗଲା ଜୀବନେ, ପ୍ରେମିକ ପ୍ରେମିକା ସାଜି ସମୁଦ୍ରକୁ ଛୁଇଁ ଚାଲୂଥିଲେ ହାତ ଧରାଧରି … Continue reading “ସମୁଦ୍ରର ବୟସ”

ବିରଞ୍ଚିନାରାୟଣ ମିଶ୍ର ଯୋଉଁ ଦିନ ତୁ ମୋ ହାତ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲୂ , ମୁଁ ଭାବିଥିଲି—ତୁ ଦିନେ ପୁଣି ଫେରିଆସିବୁ। ସେବେଠୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି । ମୋ ଆଖି ଲୁହ ଶୁଖିଗଲାଣି, ମନ ମରିଗଲାଣି । ଏଇ ନୀରବ ଘରର କାନ୍ଥରେ ସୁନା ଦିନମାନଙ୍କର ଛବି ଝୁଲୁଅଛି । ଯାହାକୁ ମୁଁ କୋଳରେ ଧରି ଭବିଷ୍ୟତର ସ୍ଵପ୍ନ ଦେଖୁଥିଲି, ସେଇ ଆଜି ମୋ ମନର ସବୁ ସ୍ମୃତିକୁ ଧୂଳିରେ ଲେଖି ଦେଇଛି ଜୀବନର ହିସାବ ବହିରେ ଅନେକ … Continue reading “ଅପେକ୍ଷାର ଶେଷ ଦ୍ୱାର”